Zanieczyszczenie rtęcią tuńczyka
Obawy dotyczące zawartości rtęci w tuńczyku
Niedawne badania przeprowadzone przez BLOOM Association dotyczące zanieczyszczenia rtęcią tuńczyka w puszce wzbudziły zainteresowanie mediów i opinii publicznej. Według raportu opublikowanego 29 października 2024 roku 57% próbek zbadanych w pięciu krajach europejskich przekroczyło najbardziej rygorystyczny maksymalny limit rtęci określony dla ryb w Unii Europejskiej – 0,3 mg/kg.
Wyniki te podkreślają znaczenie naukowych i regulacyjnych działań, które mają na celu lepsze zrozumienie ryzyka związanego z zanieczyszczeniem rtęcią oraz ochronę konsumentów.
Rtęć jako zanieczyszczenie żywności
Rtęć to naturalnie występujący metal, który dostaje się do środowiska w wyniku procesów naturalnych i działalności człowieka. Po uwolnieniu przechodzi złożone przemiany i krąży między atmosferą, oceanami a lądem. Występuje w trzech głównych formach chemicznych:
- Rtęć pierwiastkowa (Hg⁰),
- Rtęć nieorganiczna (kationy rtęci I i II: Hg₂²⁺ i Hg²⁺),
- Rtęć organiczna, z metylortęcią jako najczęstszą formą w łańcuchu pokarmowym.
Metylortęć, najbardziej toksyczna forma rtęci, gromadzi się w rybach i owocach morza, co stanowi poważne zagrożenie zdrowotne, szczególnie dla:
- kobiet w ciąży,
- dzieci,
- kobiet w wieku rozrodczym.
Międzynarodowa Agencja Badań nad Rakiem (IARC) zaklasyfikowała metylortęć jako potencjalny czynnik rakotwórczy dla ludzi (Grupa 2B), zwłaszcza w przypadku raka nerki. Dodatkowo Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) uznaje rtęć za jedno z dziesięciu największych zagrożeń chemicznych dla zdrowia publicznego.
Rtęć w tuńczyku: Jakie są maksymalne dopuszczalne poziomy?
Poziom rtęci w rybach zależy od gatunku. Tuńczyk, jako ryba drapieżna, zawiera wyższe stężenia metylortęci z powodu bioakumulacji. Badania wskazują na zróżnicowanie poziomów:
- Tuńczyk jasny (np. bonito): Niższy poziom rtęci, co czyni go bezpieczniejszym wyborem.
- Tuńczyk biały i żółtopłetwy: Zawiera wyższe poziomy rtęci, szczególnie w formie konserw.
Zgodnie z rozporządzeniem UE (UE) 2023/915 maksymalne dopuszczalne poziomy rtęci wynoszą:
- 0,3 mg/kg dla ryb o niższym ryzyku, takich jak dorsz, śledź czy łosoś,.
- 1 mg/kg dla ryb wysokiego ryzyka, takich jak tuńczyk, miecznik czy marlin,
- 0,5 mg/kg dla innych gatunków niewymienionych w kategoriach 3.3.1.2 i 3.3.1.3 tego rozporządzenia.
Ryzyko zdrowotne związane z zanieczyszczeniem rtęcią tuńczyka
Metylortęć wpływa negatywnie głównie układ nerwowy, stanowiąc największe zagrożenie dla rozwijającego się mózgu nienarodzonych dzieci i niemowląt. Objawy zatrucia rtęcią obejmują:
- pogorszenie funkcji poznawczych i motorycznych,
- uszkodzenie układu nerwowego,
- zwiększone ryzyko niektórych nowotworów (np. raka nerki).
Jak bezpiecznie spożywać tuńczyka?
- Kobiety w ciąży powinny unikać gatunków o wysokiej zawartości rtęci, takich jak tuńczyk biały i żółtopłetwy,
- Wybieraj tuńczyka jasnego (bonito), aby zmniejszyć ekspozycję na rtęć.
Mérieux NutriSciences: Zapewnienie bezpieczeństwa żywności
Mérieux NutriSciences oferuje zaawansowane rozwiązania w zakresie monitorowania zanieczyszczenia rtęcią w żywności. Nasze usługi obejmują:
- Zaawansowane analizy chemiczne do precyzyjnego pomiaru rtęci i innych metali ciężkich, zapewniające zgodność z normami prawnymi,
- Wsparcie regulacyjne, pomagające producentom żywności w poruszaniu się po złożonych przepisach prawnych i zapewnianiu bezpieczeństwa.
Dzięki współpracy z nami możesz skutecznie zarządzać ryzykiem zanieczyszczenia i spełniać oczekiwania konsumentów.
